Eetstoornisgedachten tijdens sporten

Wanneer je een eetstoornis hebt of hebt gehad, kan het best lastig zijn om weer normaal om te gaan met bewegen. Is het normaal om nog negatieve gedachten te hebben tijdens het sporten? En hoe zorg je ervoor dat je door deze eetstoornisgedachten tijdens het sporten niet terugvalt in een eetstoornis?

Eerder schreef ik al eens een artikel over sporten en herstellen van een eetstoornis. Vaak heeft doorslaan in bewegen namelijk een verwantschap met de obsessie rondom (niet) eten. Dit hoeft overigens niet zo te zijn. Ik ken ook meiden die wel een eetstoornis hadden, maar weinig bewegingsdrang.

Dit artikel richt zich wel voornamelijk op die eetstoornisgedachten tijdens het sporten. Want wat als je wel bent hersteld van je eetstoornis, maar toch weer negatieve (eetgestoorde) gedachten krijgt als je gaat sporten? Is dat normaal? En hoe ga je daar mee om?

Mijn ervaring

Zelf dacht ik ook dat ik helemaal van mijn eetstoornis af was. Totdat ik weer begon met normaal bewegen en sporten. Vrijwel meteen kwam een heel oud en bekend stemmetje in mijn hoofd opzetten: ‘’Nu heb je gesport, dan kun je ook wel weer wat op je eten gaan letten.’’ Daarnaast besloot ik ook meteen om de dag daarna weer te gaan. Het ging zo gemakkelijk en het gaf zo’n fijn gevoel. Ik vond dat heel confronterend. Ik was toch hersteld van mijn eetstoornis? Waarom wil ik dan meteen weer meer bewegen en minder eten?

Het was goed dat ik me bewust was van die stem. Die oude, bekende stem die al zoveel van mij kapot had gemaakt, wilde ik niet weer de ruimte geven. Ik besloot er dus, na wat flinke tweestrijd in mijn hoofd, ook meteen mee af te rekenen. Maar hoe doe je dat wanneer zo’n oud en bekend patroon weer naar boven komt drijven? Hoe ga je daarmee om? En is het normaal om zo’n stem te blijven horen?

Lees het artikel hier verder.